خانه / اخبار / شفاعت در اسلام

شفاعت در اسلام

شفاعت در اسلام آن طوری كه به پیامبر اسلام خصوصاً نسبت به امام حسین علیه السلام مطرح است، چه تفاوتی با بخشیده شدن گناهان با قربانی شدن حضرت مسیح دارد؟

افراد بشر به خاطر گناه و خطایی كه در مسیر مخالف عقاید دینی خودشان مرتكب می شوند برای رفع آثار سوء آن به اموری مانند «تعزیه» «قربانی» «شفاعت» و امثال این معانی، پناهنده می گردند.
در تاریخ پرستش ملل و نحل، یك نوع ملازمه ای بین «فدیه» و «رفع گناه» صرف نظر از صور و اشكال مختلف آن دیده می شود كه نمونه های فراوانی در ادیان و مذاهب می توان سراغ گرفت.
بنابراین اعتقاد به مسئله «فدا» اختصاص به مسیحیان نداشته و در اكثر آیین ها، حضوری پر رنگ دارد.
ولی در دین اسلام، قصه فدیه ها و ذبایج به این صورتی كه در آیین های عهد كهن و هم چنین آیین های بشری معاصر و افسانه های تاریخی آمده، نیست. بلكه قرآن كریم راه بخشش گناهان و كسب رضایت پروردگار را علاوه بر اموری مانند توبه و استغفار و انجام كارهای نیك و ترك كبائر، شفاعت شفاعت كنندگان ذكر نموده است، كه روز رستاخیز تجلّی می یابد.
شفاعت كه مورد اعتقاد ماست، با آن چه كه به عنوان «فدا» در بسیاری از آیین ها خصوصاً آیین مسیحیت از آن یاد می شود، تفاوت ماهوی بسیار دارد.
زیرا، به بیان مرحوم علامه طباطبایی فدا، در حقیقت آن است كه آدمی اثر سوء و بدی را كه به واسطه عمل زشتی ملازم انسان با یكی از متعلّقات او شده با چیز دیگری تعویض و تبدیل نماید. تا به واسطه تعویض، او را از رسیدن اثر سوء و زشت، محافظت نماید. روشن است كه چنین معنایی در آنچه مربوط به حق تعالی است غیر معقول و نادرست است.
سپس علامه به تفاوت و امتیاز «شفاعت» از «فدا» اشاره نموده و می گوید: «امتیاز شفاعت از فدا آن است كه شفاعت، یك نوع آشكار شدن قرب و منزلت شخص شفیع است، نزد كسی كه از او درخواست شفاعت شده، بدون آنكه سلطنتش را سلب نماید یا به مالكیت او لطمه ای وارد كرده، فرمان او را علیه شخص مجرم باطل سازد، یا اینكه قانون مجازات و پاداش را از میان بردارد، بلكه در حقیقت شفاعت، دعا و درخواستی است كه شفیع از شخصی كه از او درخواست شفاعت شده (خداوند) تقاضای عفو آمرزش می كند، تا با وجود حقّ مسلّمی كه در آن مورد از نظر مجازات دارد، از مجرم گذشته و او را مورد لطف و رحمت خود قرار دهد.» [۱] پس با این تعریف و بر این مبنا، شفاعت با عدالت پروردگار منافاتی ندارد. و شفاعت بدین معنا نیست كه همه گناهكاران با هر شرایط در هر موقعیتی مورد بخشش قرار گیرند.
از آیات قرآن استفاده می شود كه شفاعت تنها برای عده خاصی از بندگان خدا، آن هم پس از اذن و رضایت اوست. پس شفعاء عندالله می توانند با تمسّك به رحمت و عفو و مغفرت پروردگار و نظر به اضطرار و و مسكنت بنده گنهكار، وی را از مصداق حكم جزایی كه شامل حال اوست، بیرون آورند. [۲]

درباره ی modir

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *